27/02/93 00:56
kaptan yemeğe çıktı ve tayfalar gemiyi ele geçirdi.
İlginç insanların sayısı neden bu kadar az? milyonlarca insanın içinde neden sadece
birkaç kişi? bu kasvet verici ve cansız türle yaşamaktan başka çare yok mu? tek
bildikleri Şiddet sanki. uzmanlık alanları. Şiddet söz konusu olduğunda çiçek gibi
açıyorlar. olasılıklarımızı kokutan bok çiçekleri gibi. sorun onlarla etkileşim içinde
olmanın kaçınılmazlığında. evime elektrik istiyorsam, bilgisayarım bozulmuşsa,
arabama yeni lastik lazımsa, diş çektirmem ya da ameliyat olmam gerekiyorsa onlara
muhtacım. beni dehşete düşürseler de anlık ihtiyaçlarım için muhtacım götlere.
dehşete düşürmek de hafif kalır bu arada.
ama önemli konulardaki başarısızlıkları ile bilincimi ağırlaş-tırıyorlar. Örneğin her gün
hipodroma giderken müzik arayışı, iyi müzik arayışı ile tuşa bası duruyorum. bütün
frekanslarda kötü, tekdüze, ruhsuz, ezgisiz, huzursuz bir müzik çalıyor. Üstelik bu
bestelerin bazıları milyonlarca satıyor ve bestecileri kendilerini gerçek sanatçı
addediyorlar. genç beyinlere akan iğrenç bir salya bu
müzik. tapıyorlar bu müziğe. tanrım. onlara bok ver, yalayı yutarlar.
ayırdedemiyorlar mı? duyamıyorlar mı? sulandırılmış-lığı, bayağılığı hissedemiyorlar
mı?
hiçbir şey olmadığına inanamıyorum. farklı frekanslar deneyip duruyorum. arabamı
alalı daha bir sene olmadı ama frekans değiştirme tuşunun siyah boyası soyuldu.
beyaz, fildişi gibi, sırıtıyor.
evet, elbette, klasik müzik var. klasik müziğe razı oluyorum. ama klasik müzik hep var
benim için. her gece üç dört saat dinliyorum. ama yine de farklı bir müziğe ihtiyaç
duyuyorum. bulamıyorum. bulabilmeliyim. bu beni rahatsız ediyor. koca bir alandan
mahrum edilmişiz, aldatılmışız. hayatları boyunca iyi müzik dinlememiş ne kadar çok
insan var bir düşünün. yüzlerinin çürümesine, düşünmeden öldürmelerine,
yüreksizliklerine şaşmamak gerek.
İyi de, elden ne gelir? hiç.
filmler de berbat. zaman zaman eleştirmenleri okuyor ya da dinliyorum. müthiş bir
film, diyorlar. gidip görüyorum. orda oturup salak gibi hissediyorum kendimi;
aldatılmış, kazıklanmış. sahneleri önceden tahmin ediyorum. ve karakterlerin aşikar
dürtüleri, onlar için önemli olan, onları iten şeyler öyle çocuksu ve açması, öyle
bayağı ki. aşk sahneleri ise asap bozucu. eski şapka, aynı değerli salya. İnsanların çok
fazla film seyrettiklerine inanıyorum. eleştirmenler, şühesiz. bir filmi müthiş
bulduklarında bunu gördükleri filmlere kıyasla söylüyorlar. bakış açılarını yitirmişler.
Üst üste gelen yeni filmlerle bombardımana tutulmuşlar. farkında değiller ama
kaybolmuşlar. gördükleri filmlerin nerdeyse tamamı bok ve onlar artık boku
tanıyamıyorlar, kokusunu da unutmuşlar.
televizyona ise hiç girmeyelim.
ve bir yazar olarak... öyle miyim? neyse. bk yazar olarak başka yazarları okumakta
zorlanıyorum. sıkılıyorum. bir kere cümleyi, paragrafı oturtmayı bilmiyorlar. sayfaya
şöyle uzaktan bakmak bile insana kasvet veriyor. ve okumaya başladığınızda
sıkılmaktan beter oluyorsunuz. tempo yok. Şaşırtıcı ya da taze bir şey yok. kumar
yok, ateş yok, lezzet yok. ne yapıyorlar? Çok çalıştıklan belli. Çoğu yazarın yazarken acı çektiklerini söylemelerine şaşmıyorum.
anlayabiliyorum.
kendi yazım kükremediğinde başka şeyler denerim. sayfalara şarap dökmüşlüğüm
var. kibrit alevi tutup yakmışlığım var. "ne yapıyorsun orda? duman kokusu alıyorum."
"yok bir şey, güzelim. merak etme."
bir keresinde çö sepetim tutuştu. süratle balkona çıkarı üstüne bira döktüm.
boks maçları seyretmek yararlıdır. severim boks izlemeyi. alınacak dersler, yazrna
şekline, yazı sanatına uygulanacak hususlar vardır boksta. sol direk, sağ kroşe,
aparküt, kontra yumruk. İlerde yaylanı rakibin üstüne gidişlerini severim. tek bir
fırsat; değerlendirdin değerlendirdin. elinde sayfalar kalır sonunda; yak ateşi öyleyse,
dumanı tütsün.
klasik müzik, puro ve bilgisayar yazıyı haykırtır, kahkahalar attırır. kabusvari bir
hayatın da yararı olur.
her gün hipodroma giderken .saatlerimi çöe atacağımı bilirim. geceler benim ama.
başka yazarlar ne yaparlar? aynanın karşısına geçip kulak memeleri ile mi oynarlar?
sonra da onları mı yazarlar. ya da annelerini. ya da dünyayı mı kurtarırlar? bu sıkıcı
tarzda yazmaktan vazgeçsinler ben onları dünyayı kurtarmış sayacağım. o durgun ve
eski salya tarzında yazmaktan vazgeçsinler. yeter! yeter! yeter! okuyabileceğim bir
şeyler yok mu? var mı? sanmıyorum. bulursanız bana haber verin. hayır vermeyin.
var. biliyorum: siz yazdınız. kalsın. bir keresinde adamın birinden shakespeare
sevmediğimi yazmaya hakkım olmadığını anlatan uzun ve öfke dolu bir mektup
almıştım. gençler bana kamp shakespeare okuma zahmetine bile girmeyeceklerdi.
böyle bir konum almaya hakkım yoktu. sayfalarca bunu söyleyip durmuştu.
cevaplamadım. ama burda cevaplayacağım.
siktir git lan. hem ben tolstoy'u da sevmem.

bitti

C.Bukowski